Magia cygańskich wróżek

Z Romopedia
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Magia cygańskich wróżek. Grafika M. Rudowski

Magia cygańskich wróżek – Cyganki od wieków wykonują jeden z bardziej charakterystycznych zawodów romskich – wróżbiarstwo. Wróżenie z kart to najpopularniejsza metoda przepowiadania przyszłości. Druga, mniej popularna, to wróżenie z ręki.

Kobiety romskie zarabiały (i w niektórych grupach nadal zarabiają) chodząc „po prośbie” i wróżąc z kart (a także ze zdjęcia lub z lusterka) oraz czytając przyszłość z ręki. Był to jeden z ważniejszych sposobów utrzymywania rodziny, szczególnie w grupach, w których tradycyjnie było to zadaniem kobiety.

Opanowana przez Cyganki sztuka wróżenia z kart jest starym zajęciem i wymagającym znajomości wielu reguł. Zgodnie z tradycją matka przekazywała tajemnice zawodu córce. Do przepowiadania przyszłości zazwyczaj stosowane są karty tarota, które pojawiły się w Europie na przełomie XIII i XIV w. i początkowo służyły jako karty do gry, a dopiero potem do wróżby.

Interpretacja wróżby z wykorzystaniem tarota zależy od kontekstu wszystkich kart, ich ułożenia i zajmowanej pozycji. Tradycyjnych kart do gry używa się do stawiania pasjansa, który pozwala odpowiadać na konkretne pytania. Skuteczność wróżby zależy zarówno od skuteczności działań Cyganki, jak i podatności na sugestię osoby, której przepowiednia dotyczy. Wytrawne wróżki przy pracy wykorzystują obserwację, wiedzę psychologiczną, a także umiejętności z pogranicza telepatii i hipnozy.

Cygańskie wróżki znają sztukę przygotowywania afrodyzjaków, tzw. lubczyków. Ziołowe wywary działają na zasadzie placebo: kto w nie wierzy, temu pomagają. Niekiedy bywają to jednak zioła skuteczne, których działanie jest znane tradycyjnemu ziołolecznictwu ludowemu. Najpopularniejszym z lubczyków jest korzeń ziela zwanego babką (plantago maior). Cyganka przygotowuje roślinę w odpowiedni sposób: opłukuje z ziemi, przycina korzonki, a z części zielonej, łodygi, pozostawia tylko mały pączek.

Zwierzęta postrzegane są przez Romów jako zwiastuny szczęścia lub nieszczęścia. W ich magii miłosnej występował nietoperz jako środek pomocniczy w zemście. Dodany do zupy powodował ślepotę.

Cyganie zajmowali się również odczynianiem chorób. W tym celu stosowali zabiegi magiczne. Odchody jaszczurki ułatwiały gojenie ran, a mleko od dziewięciu jednakowych kobył stosowane było jako panaceum na jad węża.

Bibliografia:

  • J. Balkowski, M. Różycka, Romowie-Roma-Romani, Fundacja Integracji Społecznej Prom, Wrocław 2008.
  • A. Bartosz, Nie bój się Cygana. Na dara Romestar, Sejny 2004.
  • J. Ficowski, Cyganie na polskich drogach, Kraków 1965.
  • A. Mirga, L. Mróz, Cyganie. Odmienność i nietolerancja, Warszawa 1994.

Linki zewnętrzne: